3-2-2025 Ribamar: klauter-wandeling naar Torre Ebri

Gisteren zijn we vertrokken uit Valencia en richting Noorden gereden. We zijn nu noordelijker dan de eerste camping waar we ons verblijf in Spanje begonnen (Moncofar). Deze camping ligt aan de rand van het Parc Natural de la Serra d'Ita en op 5 minuten lopen van de zee.

   

Het is een mooie camping waar we een riante plek hebben, maar wel sterk hellend. Het was even hannesen om de camper een beetje horizontaal te krijgen.

Peter ging gistermiddag direct een fietstraining doen.

   

   

zijn hardlopen vanmorgen ging niet altijd over goed begaanbare paden.

Vanmiddag stond een wandeling op het programma. Hij zou krap 10 km zijn met ruim 400 hoogtemeters. De omschrijving op Komoot vermeldde er niet bij dat er hier en daar flink geklauterd moest worden. Als we de camping aflopen zien we de berg al liggen waar we tegenop moeten. In het begin is het pad nog makkelijk.

  

We passeren een boomgaard met bloeiende amandelbomen. Direct daarna wordt het pad smaller en gaat rap stijgen.

   

Dat betekent natuurlijk een steeds mooier uitzicht.

   

Af en toe verdwijnt het pad tussen lage struikjes (onze benen zien er na afloop behoorlijk geschramd uit).

   

Het uitzicht maakt veel goed.

   

Eenmaal boven wordt het pad weer makkelijker.

   

Dan bereiken we de Torre Ebri, een 16e eeuwse verdedigingstoren, waarvan er hier langs de kust een hele rij staan (tegen aanvallers vanuit zee). Het uitzicht is fenomenaal.

   

   

We gaan nog even op zoek naar een cache in de buurt, maar die blijkt hoog boven het pad te liggen. Uiteindelijk vindt Conny hem, weer een paar schrammen erbij.

We beginnen aan de terugweg in de verwachting dat dat pad makkelijker zal zijn dan heen,

   

Aanvankelijk is dat ook zo, waardoor we volop kunnen genieten van het uitzicht

Maar dan begint een enorme klauterpartij langs een stenige helling naar beneden. Conny had geen tijd meer om foto's te maken, maar Peter legt haar capriolen vast.

   

Het uitzicht blijft mooi, maar soms moet Conny op de billen naar beneden.

   

Uiteindelijk komen we in een soort kleine barranco (kloof) te lopen, waarna het terrein meer open wordt.

   

Het pad komt uit op een bredere onverharde weg en dan zijn we al snel weer bij de camping. Door al het geklauter en zoeken naar de cache hebben we ruim 4 uur gedaan over uiteindelijk 11 km met 550 hoogtemeters.

   Het ijsje na afloop smaakte daardoor extra lekker.