9-1-2025 Moncofa: wandeling vanuit La Vall d’Uixó, 12,7 km

We zijn met onze camper neer gestreken op een camping aan de Spaanse oostkust in het plaatsje Moncofa  (Costa Blanca).

We vertrokken op zondag ruim een uur later dan gepland vanuit Zeewolde i.v.m. gladheid en sneeuwbuien.

Na een korte lunchstop in Breda rijden we verder in de regen door België naar Frankrijk om even voorbij Reims op een prima camperparking te overnachten. Er is een pizza-automaat die verrassend lekkere en goed warme pizza’s aflevert.

Op maandag rijden we verder door Frankrijk waarbij we de tolwegen vermijden. Over secundaire wegen rijden we dwars door Noord-Frankrijk waar het vrijwel aanhoudend regent en hard waait.

Zo kan het gebeuren dat ineens Vezelay voor ons opdoemt, met de imposante basiliek Sainte Marie Madeleine.

Alle secundaire wegen schieten echter niet op. We stranden op een camperparking in Millau. Dat heeft als voordeel dat we via het dal het hoge viaduct van Millau vermijden.

Dinsdag zijn we alweer vroeg op pad. We klimmen vanuit Millau omhoog en rijden al snel in de wolken.

Maar die wolken verdwijnen en we krijgen steeds meer zon. We besluiten nu wel een stuk tolweg te nemen, dat schiet veel meer op. We zien de Pyreneeën voor ons.

Eenmaal in Spanje wordt het steeds warmer en we lunchen op een fraaie picknickplaats in het zonnetje.

Aan het eind van de middag bereiken we de camping in Moncofa.

Het is een keurige camping, maar de plekken bieden weinig privacy.

Na installeren en eten lopen we nog even richting strand. Let op de palmbomen!

Woensdag gaan we eerst boodschappen doen op de fiets. We vinden in Mocofa ook een soort bazar, zeg maar een soort Chinese Action, waar ze echt van alles verkopen. Handig als je je grondzeil vergeten bent 😉.

Daarna gaat Peter een gravel fietstocht maken. Dat bleek een behoorlijk zware tocht te worden omdat zijn twee lichtste versnellingen verstek lieten gaan. Hierbij een selectie van zijn foto’s:

En vandaag, donderdag, gaan we na Peter’s hardlooptraining, op de fiets naar het plaatsje La Vall d’Uixó (11,5 km) om vandaar uit een wandeling te maken. We zetten onze fietsen (en helmen!) vast aan een vuilnisbak bij de plaatselijke supermarkt. De route volgt in de Barranco Turmón eerst een rustig asfaltweggetje, die later halfverhard wordt en daarna over gaat in een fiks stijgend pad.

We komen grote cactussen en een bloeiende amandelboom tegen.

Er volgen zigzag paadjes en af en toe is het handen en voeten werk.

Maar het uitzicht wordt steeds mooier.

Soms is het pad wat overwoekerd, wat voor schrammen op onze benen zorgt.

Bij een col puft Conny uit terwijl Peter het machtige uitzicht fotografeert.

We klauteren nog even verder.

Ineens hangt er een touw dat het allemaal een beetje makkelijker maakt.

We laten de Pic de la Font de Cadres rechts van ons liggen. We hebben even genoeg geklauterd.

De route volgt nu licht stijgende en dalende paden.

Steeds maar genietend van het uitzicht.

We besluiten bij Corrals de Turmó een stukje van de route af te snijden over een wandelpad. Dat blijkt een goede keuze, het is een prachtig pad dat bovendien grotendeels in de schaduw loopt (we lopen te puffen bij 22 graden).

Dat daalt lekker snel. Uiteindelijk komt dit pad weer uit op een verhard weggetje dat ons terug brengt in La Vall d’Uixó. Handig die fietsen bij een supermarkt: we kopen koel drinken en een zak chips om het vocht en de zouten weer aan te vullen op een bankje. De fietstocht terug gaat snel, want we dalen vooral heel veel af.

Het was een prachtige maar behoorlijk pittige wandeling.